Il bucaneve,
irto fra algidi marmi,
si offre alla vita.
La speranza è calore
che arde sul fine stelo.
irto fra algidi marmi,
si offre alla vita.
La speranza è calore
che arde sul fine stelo.
sabato 19 gennaio 2013
sabato 22 settembre 2012
Il ventoso ventre dell'inverno
La mia culla
è stata il ventoso ventre dell'inverno
dentro cui templi senza culto
celebrano la nascita
dei gelati vortici
e delle sibilanti tormente.
La sua cavità di salice mi dondolava
per evocare un letargo agli albori
- un rollare pungente di libeccio,
un moto impermeabile alle torrenziali piogge.-
Una falda di neve,
caduta sui primi giorni
d'inerzia stupita,
mi avvolgeva in un tepore ovattato;
il suo silente crepitio
era una ninna nanna primaverile.
La venta ventro de la vintro
Mia lulilo
estis la venta ventro de la vintro
en kiu temploj sen kulto
celebras la naskiĝon
de la frostaj ventokirloj
kaj de la siblaj ŝtormegoj.
Ĝia kaveco el saliko min balancis
por evoki letargion ĉe la komenco
- pikan ruliĝon de sudokcidenta vento,
akvimunan movon al torentaj pluvoj. -
Neĝstratumo,
falinta sur unuaj tagoj
de mirigita inerteco,
min ĉirkaŭis en malintensa tepido;
ĝia silenta kraketado estis printempa kantileno.
estis la venta ventro de la vintro
en kiu temploj sen kulto
celebras la naskiĝon
de la frostaj ventokirloj
kaj de la siblaj ŝtormegoj.
Ĝia kaveco el saliko min balancis
por evoki letargion ĉe la komenco
- pikan ruliĝon de sudokcidenta vento,
akvimunan movon al torentaj pluvoj. -
Neĝstratumo,
falinta sur unuaj tagoj
de mirigita inerteco,
min ĉirkaŭis en malintensa tepido;
ĝia silenta kraketado estis printempa kantileno.
sabato 18 agosto 2012
Il vento
Ho scritto questa poesia mentre
guardavo Il vento, il famoso quadro del pittore olandese
Vincent Van Gogh.
L'occhio
smaltato della divinità
veglia
sulle
spighe rigonfie nella terra
con
carezze invisibili e alate;
sorveglia
la
lenta maturazione dei chicchi
con
abbracci tiepidi e dosati.
La vento
Mi verkis
ĉi tiun poeziaĵon dum mi regardis La vento-n, la faman
pentraĵon de la nederlanda pentristo Vincent Van Gogh
La
okulo de la dio
prigardas
la
spikojn ŝvelajn en la tero
per
karesoj nevideblaj kaj flugilhavaj;
gardas
la
lentan maturiĝon de la grajnoj
per
ĉirkaǔbrakoj tepidaj kaj dozataj.
sabato 4 agosto 2012
Le notti s'intrecciano simili a ramoscelli (Sijo)
Le notti s'intrecciano simili a ramoscelli,
le notti si sciolgono in fiaccole dardeggianti,
maschere in trasparenza, ascoso viso di luna.
le notti si sciolgono in fiaccole dardeggianti,
La noktoj interplektiĝas simile al branĉetoj (Sijo)
La noktoj interplektiĝas simile al branĉetoj,
la noktoj likviĝas en torĉojn eksagantajn,
maskoj travideble, kaŝita lunvizaĝo.la noktoj likviĝas en torĉojn eksagantajn,
Iscriviti a:
Post (Atom)