Estas nokto. Pluvas. Tiktaktio... kiel bato de la koro

Pluvas longe... sen bruo, sen ke tio konsternas oǔ surprizas. Pluvas akvo sur akvon, nedifinita, senkolora maso, komuna al alia akvo kiu jam pluvis.

Sed tio kio ŝajnas sensignifa, elaĉetas kaŝe  kaj  sen la scio de la mem pluvo, ĉion kio  ne povas esti estingata neniam.

Vi fluas guto post guto.
Kaj ankoraǔ pli dense vi verŝu ĉie...

Ne eblas halti vin, vi povas fali senĝene.
Muĝas la tondroj kiel malsataj roradoj, senesperaj krioj!
Ili malsatas de larmoj, ili petegas la negatan ploron.
Kaj vi falas, pluvo, ne sen bruo kial vi estas la  ploro glita sur la vizaĝoj de mondo kiu ne scias fluigi plu  larmojn "Kial fluigi larmojn?"  
 Pluvo kiu plaŭdas ankaǔ  por vizaĝoj jam nun kalkigataj, sen la esprimo plej granda kiu igas ili gehomoj: malgrandec-esprimo! (oǔ grandec-esprimo?)
Pluvo, vi falas por memorigi  al ni /kvankam ni ne havas  nenecesajn memorojn/ tion kiun ni ne sciis.
Vi falas ankoraǔ, vi falas ĉiam por gliti sur nia fragila ŝelo el ŝtalo, malantaǔ kiu    ni barikadas nin, ni kaŝas nin.
 Vane, por viaj mil tuŝoj de  atavisma kompato.

Sirena

Pulviscolo in movimento
di luci sgargianti             
e di ombre sdrucciolevoli   
che attraverso di slancio     
con il mio corpo liquido di sirena.


Ma esso mi cattura in un gorgo d'inatteso;
stringe sulle  squame rosate di madreperla
i suoi nodi di possesso,                                   
annodati nella lava,
e presto m'imprigiona     
in una  rete d'alghe             
senza feritoie. 

  
Con un colpo ribelle di coda,
scivolando in apnea,
trancio di netto
le funi gelide e pressanti
e fuggo via   
al di là dei tentacoli.
 

Marvirino

 Pulvo move
 el okultiraj lumoj 
 kaj el   glitigaj ombroj  
 kiun mi transiras  impete
 per mia likva korpmarvirino.


 Sed  ĝi kaptas min en kvokirlo de neatendita,
 kunpremas  sur duonrozkoloroj skvamoj  el perlamoto
 siajn posednodojn,
 en  lafo nodintaj,
 kaj frue  ĝi min enprizonigas
 en reto el algoj
 sen embrazuroj.

 Per ribela  vostfrapo,
 glitante apnee,
 mi tranĉas nete
 la  frostajn kaj premajn ŝnurojn
 kaj mi forkuras
 trans la tentakloj.

La eĥo de la foresto

La eĥo de la foresto
havas la estingitan spiron
de nekonstanta voĉekzerco
kiu plimultiĝas inter lumo oleeca,
ŝprucigata sur la koroloj mordidaj de jasmenoj,
kaj zono de ombroj angulplenaj,
interplektitaj al foliaro
el smeraldo ŝlima.

Ĝi resaltas laŭ saltoj
inter la profumoj intensaj
de memoroj ĝojaj
- floroj malfermitaj ne ankoraŭ detruitaj -
kaj la miasmoj duonaspraj
de malplenoj mallumaj
kiuj fosas sin niĉojn
en vegetado malseka
formetita ĉirkaŭ
blankaj vorticoj neperfektaj.

L'eco dell'assenza

L'eco dell'assenza
ha il respiro smorzato
di un incostante gorgheggio
cresciuto fra una luce oleosa,
spruzzata sulle corolle morbide dei gelsomini,
e una zona di ombre spigolose,
attorcigliate al fogliame
di smeraldo fangoso.

Rimbalza a scatti
fra i profumi pregnanti
dei ricordi gioiosi
- fiori aperti non ancora disfatti -
e i miasmi asprigni
dei vuoti oscuri
che si scavano nicchie
nella vegetazione umida
relegata intorno
ai bianchi vortici imperfetti.

La tempo

La tempo, dum la tago,
estas papilio nekutima
kies flugiloj el papermaĉaĵo
estas tiel sigelitaj
unu kun la alia
ke, ili estas muntataj
en glazuro el vitro grandvalora
por igi ili senkonsciaj pri la flugo.


Sed kiam noktiĝas,
en sonĝoj,
papilio reprenas vivon
kaj ĝiaj flugiloj,
reiĝataj el velenpapero,
ekvibras
sub puŝo nevidebla
de sia plej granda enverguro.


Ja fine, ankaŭ ne la plej grandioza faleno
sekvus de proksime la akceladojn
de tiu movo malpeza,
tiel kunnaskita
ke, ĝi ŝajnas banala.

Il tempo

Il tempo, di giorno,
è una farfalla insolita
le cui ali di cartapesta
sono talmente sigillate,
l'una con l'altra,
da essere incastonate
all'interno di una teca di vetro prezioso
per renderle ignare del volo.

Ma quando cala la notte,
dentro i sogni,
la farfalla riprende vita
e le sue ali,
ridiventate di carta velina,
fremono
sotto la spinta invisibile
della loro massima apertura.

Ormai, neppure la più imponente falena
potrebbe stare dietro
alle accelerazioni
di quel moto leggero,
così innato
da sembrare banale.