PREZENTADO DE LA BLOGO


Prezentado de la blogo:

La vortoj havas nek semantikan, nek lingvan limon. Eble ilia unika, efektiva, limsigno estas tiu kiu apartigas la revon de la realeco. En la blogo estas miaj poeziaĵoj, rakontoj, recenzioj, ktp, du-lingve, paralele. Eo estas internacia lingvo kiu naskiĝis en la dua duono de deknaǔa jarcento el ideo de unu homo: Zamenhof. Li esperis, ke per la uzo de neǔtrala lingvo, ĉiuj la lingvaj limoj /kaj ne nur la lingvaj limoj/ inter la popoloj de la mondo estus transpasitaj, finfine.


venerdì 8 febbraio 2013

“La ventro de Parizo” de Emile Zola

 
( … tio estas la arto  pentri la tutan kolorgamon sen  uzi neniun pigmenton)

Ĉiam mi pensis, ke inter la malsimilaj esprimoj artaj de la homaro, la verkado estas la malriĉa arto antonomazie  ĉar, por manifestiĝi,  ĝi bezonas nur paperon kaj inkon.
Ĝi havas nenion komunan, ekzemple, kun la kosta kaj  la varia ekipaĵo necesanta al pentristro, kiu - se li volas krei  difinitmaniere  -  devas sin ĉirkaŭi per multagaj  objektoj: per temperoj anstataǔ koloroj el olio; per kretoj anstataǔ  karbobastonetoj; per sangvinoj anstataǔ akvareloj.
Tamen mi neniam  kredis, ke ankaŭ la verkisto, se estus sufiĉe kapabla, povus  pentri la objektojn   samversimilece  de tiu kiu  disponas  pri ampleksa  ventumilo  de teknikoj  per tiuj   stampi, plezure, sur la neǔtra surfaco, la spuron de la nuancoj   aŭ de “la luma-malluma”.
 Tamen, per La ventro de Parizo malfermita kaj reversita sur la vizaĝo, mi estas  konstatanta ekzakte tion: kvankam sen eliri de  la mallarga  ĉirkaŭbarado de la dudek ses leteroj  de la alfabeto, la verkisto povas  obteni  la saman evokativan povon de la koloroj kaj de iliaj multaj nuancoj  kiel tiu kiu uzas krajonojn, penikojn, tolojn kaj  tubetojn.
La libro apogita sur la okuloj kovras min  kvazaŭ  providenca tendo kiu  deprenas min, momente, de la ombinaĵo ruĝobrila inter ili de la vortoj sur la  senmovaj linioj de ĉiu pago.
 Parizo estas eternigata tie, dum maĉas kaj englutas; do  digestas kaj elpelas  ĉian nutraĵon disrompitan. Sed ankaǔ   la uloj ne evitas  la haketadon de tiu arkoj dentaraj nevideblaj.
El ili  estas Florent, romanprotagonisto, kiu estos la gluto diserigenda malpli fibroza   ol tiuj kiuj  estos interpremataj  inter  la makzelo  kaj la  mandiblo de la “malsata” kreitaĵo, ennestiganta  sur la  bretoj de la vendotabloj kaj sur  la tabloj de la butikoj, kie estas pozata  ĉia  gastronomia    specialeco.
La abunda ventro kolektiva grasigas tagon post tago, elirante  ekster la kvartalo pariza  de la bazaroj, ekster la stratetoj de la urbo, ekster  la ĉambroj de la hejmoj traŝvitigantaj  kulinarajn ŝimodorojn.
La mallumo dum iom da tempo deigas min el ŝanĝa flagretado de la koloroj kiuj ekbrilas senĉese super ĉia nutraĵo.  Kiom estas la tonoj de ruĝa kiuj amasiĝis  ĉe  la surfaco de la pagoj   kvazaǔ ili volas eliri? Sincere mi ne scias plu tion ĉar mi perdiĝas  inter la reflektoj amarantaj, grenataj, purpuraj, karmezinaj  devenantaj jen de peco da bovaĵo  jen de kolbasokoliero.
Por ne paroli pri mia konfuziĝo  antaǔ la verdaj  (jen pli mallumaj, jen pli lumaj) kies  legumejoj elrandiĝas,  saturadalternece kiu igas  ilin pli malhelbrilaj aǔ pli helbrilaj.
Kaj la flavaj estas tiel  multnombraj, dissemitaj sur la fruktoj,  sur la fromaĝoj, sur la skvamoj de la    fiŝoj,  ke la  forto de ilia  puŝo  disŝiras la  nigran ekranon kiu estas proponata de mia  tolo “poŝformata”.
La koloroj tinkturas per  gajaj koloraj kontrastoj ĉiun vokon kaj ĉiun  konsonanton desegnitan  per la inko nigra de la preso.
La nigra sorbas tial kuŝi  ĝenerale, sed  - kiel ĉi-tiufoje  - povas ankaǔ malkovri pli ol kiom devus kovri. Briletado blueto, trembrilado el kupro, fajrerado el arĝento   enrompas  de  la rondigitaj randoj de la literoj; kaj ek tie komencas  la vojaĝo en abundeco de la nuancoj pli brilaj; aǔ de la ombroj  progresive pli  markitaj.
Nun mi haltiĝas ĉe la priskribo de la floroj.  Ĝi donacas al mi la ĉielarkon ĉar, sur la petaloj,  neniam estas privilegia  ondolongo.
Post esti fininta  la libron, mi memoras aprupte, ke la blanka entenas ĉiujn  kolorojn. Tiam mi pensas, ke neniu  portalo  estus estita pli bona ol simpla papero por  transporti min kie efektive mi estis: en regno de la imago,  kie  la tuta kolora spektro estas videbla nudokule  ankaǔ se la koloroj vere ne estas.




La origina versio itale estas cxi tie/ La versione originale in italiano è qui  

http://eccoilmioblog.wordpress.com/2011/05/03/il-ventre-di-parigi-di-emile-zola/ 

 




   

Mia alia blogo.. itale

En mia blogo itale, "L'altra storia di ogni libro (... ovvero quella di una sua lettrice)/La alia historio   de ĉiu libro (...tio estas tiu de unu ĝia legantino) /  mi verkas  pri miaj legadoj. Sekvante la librtramon, mi rakontas pri la   sensoj kaj la impresoj   lasitaj de la malsamaj  protagonistoj. Ĉi tiu rakonto igxas  individua vojagxo en miaj memoroj kaj  en miaj   pripensadoj. Ĉi tiu libro estas vidata  nur per mia perspektivo, tio estas la perspektivo de unu legantino.
En sekvanta artikolo mi aldonos  la tradukon de la peco kiun mi verkis pri la legado de "La ventro de Parizo" de Emile Zola.